Menu
Greek English German Italian

Ένα καφεδάκι παρακαλώ…

O Jacobson, πατέρας της γλωσσολογίας λέει: «Αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα μέσα από τις μεταφορές που ενέχει η γλώσσα μας. Μέσω των μεταφορών σκεφτόμαστε και μιλάμε.» Το απλό και αγαπημένο παράδειγμα στις αίθουσες των Πανεπιστημίων είναι αυτό με το παράθυρο: Όταν ρωτάμε κάποιον που βρίσκεται κοντά σε ένα παράθυρο, αν μπορεί να το ανοίξει, πρόκειται για μια γλωσσική μεταφορά. Ουσιαστικά θέλουμε να ρωτήσουμε αν έχει την διάθεση να ανοίξει το παράθυρο. Το ότι μπορεί είναι σίγουρο, εκτός αν έχει κάποιο πρόβλημα λειτουργικό. Οι μεταφορές βέβαια αλλάζουν από γλώσσα σε γλώσσα και μένα μ’ αρέσει πολύ να παρατηρώ τις διαφορές ανάμεσα στις δύο γλώσσες που γνωρίζω καλά.

   Η ώρα είναι 9.18 το πρωί. Σε δύο ώρες περίπου θα πετάξω για Θεσσαλονίκη αλλά ξύπνησα νωρίς και ήθελα να κάνω μια βόλτα. Κάθομαι σε κεντρικό καφέ του Βερολίνου και πίνω τον καφέ μου τον οποίο παρέλαβα μόνη μου από τον πάγκο παραγωγής. Έτσι είναι εδώ, όπως και σε πολλά μαγαζιά στο κέντρο. Αυτοεξυπηρετούμενα. Επέλεξα παράθυρο, με πλάτη στον τοίχο και βλέμμα στραμμένο στο πάγκο παραγωγής  και στο δρόμο έξω. Παρατηρώ τους πελάτες. Περιμένουν με εγκαρτέρηση τη σειρά τους. Το ύφος εκπέμπει σιγουριά, αποφασιστικότητα. Ξέρουν τι θα πάρουν. Ο χρόνος πιέζει. Ο καφές στο Βερολίνο έχει στόχο …τον καφέ. Τη λήψη καφεΐνης, την επίδρασής της στον οργανισμό. Είναι κάτι σωματικό, ένα εργαλείο για τη δουλειά. Οι άνθρωποι πιο συχνά λένε «Πήρα τον καφέ μου και πήγα στο γραφείο» παρά.. «Πάμε για ένα καφέ?»    

Read more...
Subscribe to this RSS feed

Ακολούθησέ μας