Menu
Greek English German Italian
Super User

Super User

Website URL: http://wwww.antissa.chantzis.gr

Από τη Λέσβο με αγάπη

…Να, δες κι αυτή την φωτογραφία. Πες μου δεν είναι όμορφη; Οι δυο μας, εγώ κι εσύ Άννα μου, σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τότε, κι ας έφυγαν τόσα χρόνια μάτια μου. Όλες είναι όμορφες Άννα, όλα ήταν όμορφα μαζί σου… από την αρχή, από την πρώτη μέρα. Αλήθεια πώς έλεγαν αυτό το μέρος που διακρίνεται πίσω μας; Παράδεισο τον είχαμε ονομάσει. Θυμάσαι;

Ο Δήμος κρατούσε κάποιες παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες που βρήκε στο υπόγειο του σπιτιού του και με θαυμασμό τις έβλεπε. Ξεχασμένες ακόμα κι από τον ίδιο αφού ήταν παραπεταμένες για χρόνια, κι αυτό το μαρτυρούσε η σκόνη και το ξεθώριασμα που είχαν πάνω τους. Τα χέρια του έτρεμαν και η συγκίνησή του για άλλη μια μέρα ήταν ολοφάνερη. Η γέρικη καρδιά του χτύπησε ξέφρενη και το σώμα του ένα ρίγος διαπέρασε, γεγονός που τον ανάγκασε να ζητήσει άμεσα από κάπου να σταθεί. Με τα βήματά του να σέρνονται κατάφερε να φτάσει μέχρι τον καναπέ του σαλονιού και χωρίς να χάσει χρόνο ξεκίνησε την αναδρομή στις παλιές θύμησες της ζωής του. Για άλλη μια φορά.  

Η λευτεριά της Λέσβου

Το παρακάτω διήγημα είναι αφιερωμένο σ’  όλους τους Λέσβιους προγόνους μας, που πολέμησαν για τη ζωή, τις αξίες και για τον πολιτισμό του νησιού. 

«Το ωρολόγιον της Μητροπόλεως αντήχει μίαν μίαν τας ώρας.

Εκυλίοντο σημαίνουσαι το τέλος της τουρκικής κυριαρχίας επί της ωραίας νύμφης του Αιγαίου, της πατρίδος της Σαπφούς, της πατρίδος του Βερναρδάκη.

Και  ήσαν καθώς το ξεψύχισμα του τέρατος της τυραννίας οι ήχοι του ωρολογίου, οι κυλιόμενοι εις της αιωνιότητος την άβυσσον…»   

(Εφημερίδα «Λέσβος», 9 Νοεμβρίου 1912).

 

Η λευτεριά της Λέσβου

 …Ακόμα θυμάμαι τα λόγια του. Ρίζωσαν μέσα μου, στο μυαλό μου στην ψυχή μου… παντού. Θαρρώ πως ήταν πρόσφατα κι ας πέρασαν τόσα χρόνια από τότε.   Εκείνος μου διηγήθηκε για την απελευθέρωση της Λέσβου  αφού ήταν ένας απ’ αυτούς που πρωτοστάτησαν, και απ’ εκείνους που πίστεψαν στη λευτεριά αυτού του τόπου.

Τα μάτια σου...

Συναντάς χιλιάδες μάτια.
Μερικά σε κοιτάζουν αφ’υψηλού.
Άλλα περιμένουν κάτι από σένα. Καμιά φορά να τους δείξεις το δρόμο… Καμιά φορά κοιτάζουν για να δουν θέατρο… καμιά φορά μήπως και μπουρδουκλωθείς…
Μερικά σε βλέπουν καλός, άλλα κακός.
Μερικά δεν σε βλέπουν με καλό μάτι… άλλα δεν θέλουν να σε δουν καν. Καθόλου. Δειλά, η μήπως αλαζονικά…
Δεν ένιωσες ποτέ να σε γδύνουν με τα μάτια; Η… να σε ματιάζουν;
Σίγουρα ναι… το ένιωσες.
Είναι και άλλα μάτια που τα έχεις κάνει να τρεμοπαίζουν από αγάπη… είναι μάτια που έκανες να δακρύζουν, άθελα σου…
Είναι και άλλα εκατομμύρια μάτια που δεν σε είδαν ποτέ…
Είναι και αυτά τα μάτια που σου χαμογελάνε από την πρώτη κιόλας στιγμή που σε είδαν. Αυτά που λάμπουν όταν συναντάνε τα δικά σου… Αυτά που σου μιλάνε χωρίς να πουν λέξη. Αυτά που τα καταλαβαίνεις με την πρώτη ματιά. Αυτά που γεννήθηκαν για να κοιτάζουν μέσα στην ψυχή σου.
Είδες λοιπόν, ότι δεν έχει νόημα να απογοητεύεσαι και να σκέπτεσαι αυτούς που σε κοιτάζουν με κακό μάτι… έτσι και αλλιώς ο κόσμος είναι γεμάτος με τέτοια μάτια…
Διότι υπάρχουν και αυτά τα μάτια που τα περίμενες μια ζωή…
Διότι αυτά τα μοναδικά μάτια που λάμπουν όταν σε βλέπουν και κάνουν τα δικά σου να χαμογελάνε, είναι ολόκληρος ο κόσμος σου.

Το κορίτσι που ονειρευότανε το πέλαγος

Αυτό το κορίτσι ήξερε μόνο να χαϊδεύει..
Δεν έμαθε να σπρώχνει ποτέ τον άλλο παραπέρα, ακόμα κι όταν της έβαζε τρικλοποδιές.. Προτιμούσε να πέφτει εκείνη.
Προτιμούσε να βρέχεται, να γίνεται μούσκεμα, προκειμένου να σκεπάσει με το αδιάβροχό της αυτόν που στεκόταν δίπλα της..
Προτιμούσε να βασανίζεται, να κάθεται κατάχαμα και να ξεπαγιάζει, παρά να ζητήσει από τον άλλο να της δώσει πίσω την καρέκλα που της είχε αρπάξει..
Δεν έδειχνε ποτέ τη δύναμή της, για να μη φέρει σε δύσκολη θέση κανέναν..
Δεν τόλμησε ποτέ και για τίποτα να βάλει σε πρώτο πλάνο τον εαυτό της..
Σαν να είχε ενοχές για ό,τι στραβό υπάρχει σ' αυτό τον κόσμο..
Κι όχι βέβαια πως δεν έκανε όνειρα..
Όχι πως δεν περίμενε απ' τη ζωή να της προσφέρει δώρα.
Μόνο να...
Καθόταν εκεί στην ακρούλα και περίμενε...
Δεν έκανε καμιά κίνηση γιατί της φαινόταν προκλητική..
Κρατούσε ένα βότσαλο κι ονειρευόταν το πέλαγος...
Τίποτ' άλλο...
Αλκυόνη Παπαδάκη
Subscribe to this RSS feed

Ακολούθησέ μας