Menu
Greek English German Italian

Πρωινή βόλτα στη Μυτιλήνη

Όσα χάνουμε τη μέρα και δε βλέπουμε τη νύχτα στη Μυτιλήνη. Μια πρωινή βόλτα αρκεί για να μας αποκαλυφθεί η γοητεία αυτής της πόλης.

Κι αν το nightlife είναι για τους φοιτητές το spot της φοιτητικής ζωής τους, η μέρα στην πόλη είναι, για όσους νέους τη βιώνουν, αυτό που θα εκτιμήσουν ως αντίβαρο στη δική τους ρουτινιασμένη(;) καθημερινότητα σε λίγα χρόνια.

Εικόνες, χρώματα και αρώματα που δεν περιγράφονται, ατάκες με ισχυρές δόσεις ντοπιολαλιάς, κόσμος κάθε ηλικίας που διανύει το χρόνο μακριά από τις αστικές αγωνίες σε κάνουν να πιστεύεις πως ζώντας σε αυτή τη γωνιά του Αιγαίου μοιάζει να κάνεις κουπί πάνω στην αισιόδοξη κηλίδα του χρόνου με προορισμό το μέλλον.

Κάστανα, πορτοκάλια, κολοκυθολούλουδα και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς γίνονται πόλος έλξης για πηγαδάκια διαβούλευσης: «Πόσο το κιλό;», «Πόσα δίνεις;», κατά μήκος της αγοράς.

Ηλικιωμένοι-«ακροβολισμένοι» στα πάρκα, στις πλατείες και στα καφενεία «φτιάχνουν» τις δικές τους ειδήσεις για την πολιτική σκηνή, πίνοντας ελληνικό και παίζοντας το κομπολόγι τους.

Φυσικά, τα στίγματα της κρίσης δε θα μπορούσαν να μην είναι εμφανή. Επαίτες που στήνουν «καρτέρι επιβίωσης» έξω από εκκλησιές και σούπερμάρκετ, κλειστά μαγαζιά με σωρό λογαριασμούς στο κατώφλι τους και μια αγορά σε διαδικασία «άτυπων» προσφορών ενόψει Χριστουγέννων είναι ενδεικτικά της ύφεσης.

Στο τέλος της Ερμού μικρά μαγαζάκια που πωλούν εργόχειρα –από σεμεδάκια και τραπεζομάντιλα μέχρι κουβέρτες πλεκτές και δαντέλες–, παλιά αντικείμενα-ρετρό και φρεσκότατο καφέ σκαλίζουν τις μνήμες των απόμαχων γενεών και παρουσιάζουν στους νεότερους μια Μυτιλήνη απ’τα παλιά που συνεπαίρνει…

Και η θάλασσα... Αυτό το στοιχείο που μας χωρίζει και μας ενώνει, και που μας υπενθυμίζει  σε όλους εμάς που αγκυροβολήσαμε πριν καμιά δεκαετία σε αυτό το νησί, πως οι αναμνήσεις μας από εδώ αρχίζουν και τελειώνουν στην άκρη της προκυμαίας. http://www.foititelia.gr/

Photo Shooting : Κωνσταντίνος Σπυριδάκος 

Photo Editing : Κωνσταντίνος Σπυριδάκος 

Read more...

Ρετρό αναμνήσεις από τη Μυτιλήνη

Έκλεισε το άλμπουμ της χαϊδεύοντας με αρκετή δόση φροντίδας το σκληρό του εξώφυλλο, το ακούμπησε πλάι στο κορνιζαρισμένο της πτυχίο που το είχε διακριτικά στριμώξει ανάμεσα σε στοίβες βιβλία και ένθετα εβδομαδιαίων εφημερίδων και έσβησε το μεγάλο φως. Τώρα είχε μείνει μόνο ανοιχτό το πορτατίφ και ίσα που ξεχώριζα το περίγραμμα του προφίλ της. Τα μάτια της έλαμπαν όποτε θυμόταν εκείνα τα χρόνια.

Και αυτό το βράδυ έτσι ήταν. Κάθε φορά που ξεφύλλιζε το άλμπουμ τής έρχονταν στο νου εικόνες-στιγμιότυπα της αυθόρμητης νιότης. Τη ρώτησα γιατί πότε δεν κρέμασε το πτυχίο της πάνω από το γραφείο όπως κάποτε μου είχε πει πως θα ’κανε. «Έχω αφορίσει εκείνη την περίοδο» μου απάντησε. Δεν εισέπραξα αρνητικά τα λόγια της, άλλωστε γνώριζα πως για εκείνη, τα φοιτητικά τα χρόνια, ήταν σημείο αναφοράς στην έως τώρα ζωή της. Έχουμε συζητήσει αρκετά για εκείνη την εποχή και έχω αντιληφθεί πως προτιμά να κρατά ανόθευτα τα πρόσωπα και τις εικόνες, τα λόγια, τα σχέδια και τις ώρες που πέρασε επάνω στο νησί. Τις έχει εξιδανικεύσει. «Η Μυτιλήνη», μου είχε γράψει κάποτε σε ένα από τα πρώτα της mail από το εξωτερικό, «σε πλανεύει με τη δεύτερη ματιά». «Δεν είναι» πώς μου το είχε γράψει να δείτε… «δεν είναι για λίγο, σαν της μιας βραδιάς. Είναι μια σχέση πάθους και ανοχής. Αυτό που δε θα σου αρέσει όσο θα μένεις εκεί αυτό θα αγαπήσεις όταν θα φύγεις από αυτή». 

Τίποτα από το σήμερα δεν μπλέκει με το τότε. 

«Η τελευταία μέρα στο νησί με βρήκε να περπατάω γρήγορα για να προλάβω το καράβι. Πόσο ήθελα να μην το έχω προλάβει!» μου είπε και έσπρωξε με τα πόδια της προς τα πίσω τη δερμάτινη συρόμενη πολυθρόνα, σηκώθηκε απότομα και με βήμα ταχύ και ανήσυχο κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Όταν επέστρεψε στο δωμάτιο, καθώς ερχόταν προς το μέρος μου είχε το χέρι της απλωμένο, το άπλωσα κι εγώ ενστικτωδώς και πριν προλάβω να ρωτήσω «τι είναι;» μου άφησε στη χούφτα μου ένα μαγνητάκι που είχε κολλημένο στο ψυγείο, «αυτός ήταν ο λόγος που καθυστέρησα να φτάσω στο λιμάνι. Ήθελα να πάρω αυτό πριν φύγω απ’τη Μυτιλήνη». Μειδίασε και με βλέμμα σπινθηροβόλο κοίταξε προς το παράθυρο αφήνοντάς με να ψηλαφίζω τη γυαλιστερή πέτρα με το περίγραμμα της Λέσβου σκαλισμένο απάνω της. 

Μείναμε για λίγο ο ένας πλάι στον άλλον χαζεύοντας τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει απ’το νησί και που τις είχα στείλει σε ένα μικρό στικάκι τον περασμένο χρόνο για να’χει να θυμάται. «Θα τις κάνω όπως μου αρέσουν… ρετρό!» μου είπε στρέφοντας το βλέμμα της προς τα δικά μου μάτια προσμένοντας τη συγκατάθεσή μου. 

Πριν λίγες ημέρες έλαβα ένα μεγάλο λευκό φάκελο “Mytilene, Lesvos” ήταν οι τελευταίες λέξεις που αναγράφονταν στο πίσω μέρος του. Μέσα ήταν ένα CD κι ένα χαρτάκι «Χρησιμοποιήσέ τες όπως θες» μου ’γραφε. Τις μοιράζομαι μαζί σας… - Πηγή: www.pragmatikotita.gr

Read more...

Ανεμώτια (Ανεμότια) Λέσβου

Είναι το τρίτο χωριό μετά την Καλλονή, στην διαδρομή προς Ερεσσό και Σίγρι. Βρίσκεται σκαρφαλωμένη στην ανατολική πλευρά του όρους Κουρατσώνας (το οποίο έχει υψόμετρο 790 μ) και είναι χτισμένη σε υψόμετρο 360 μ. περίπου,  καταλαμβάνοντας έκταση 24.306 στρεμμάτων.

Πλησιάζοντας, το μάτι αγκαλιάζει το σκούρο πράσινο χρώμα των πεύκων και των πρίνων πάνω απ’ το χωριό. Στην είσοδο του χωριού ορθώνεται ο πετρόχτιστος αυλόγυρος του Δημοτικού Σχολείου, κτίσμα του 1935. 

Η ονομασία «Ανεμώτια», κατά μια εκδοχή, προέρχεται από τον προσδιορισμό της τοποθεσίας «στου ανέμου τα ώτα», λόγω των ισχυρών ανέμων που πνέουν στην περιοχή.

Ανάμεσα στους παραδοσιακούς οικισμούς της Ανεμώτιας και των Παρακοίλων, στα δυτικά του Κόλπου Καλλονής στη Λέσβο, η φύση και ο άνθρωπος διαμόρφωσαν, στην πορεία των αιώνων, σχέσεις μοναδικής γοητείας…

Στα ορεινά  της Ανεμώτιας, η δροσιά της πυκνής βλάστησης του δάσους, η εντυπωσιακή θέα του Κόλπου Καλλονής, τα σπάνια είδη χλωρίδας, οι μοναδικού αισθητικού κάλλους κοιλάδες των χειμάρρων Ταξιάρχη και Ποταμιάς ενώνονται σε μια απαράμιλλη ποικιλία για να γοητεύσουν τον κάθε επισκέπτη…

Η σημαντική διαβάθμιση του υψομέτρου στη λεκάνη απορροής των δύο αυτών χειμάρρων επέτρεψε την ανάπτυξη πολλαπλών τύπων βλάστησης στην περιοχή.

Οτιδήποτε ευδοκιμεί στο νησί της Λέσβου, από τις παράκτιες φυτοκοινωνίες μέχρι τους πευκώνες Μαύρης Πεύκης, μπορεί κανείς να το συναντήσει σε αυτή την άγνωστη περιοχή. 

Read more...
Subscribe to this RSS feed

Ακολούθησέ μας