Menu
Greek English German Italian

Ένα παραμύθι για μεγάλους ... «Η Μηναξιά»

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένα ξωτικό που το ΄λέγαν Μηνά.  Απ΄αυτά, με τα μυτερά αυτιά και τις μεγάλες μύτες, αληθινό όμως.

Γιατί κάθε τι είναι αληθινό, αρκεί μονάχα ένας να πιστέψει, έστω και για λίγο, πως ετούτο έγινε στ΄αλήθεια.

Το ξωτικό ζούσε μόνο του στο δάσος,  όχι πως ήταν αλλόκοτο και δεν την ήθελε τη συντροφιά μα να, ήταν που είχε χάσει τους γονείς του σε ατύχημα και μαζί με αυτούς και την ικανότητα να κάνει φίλους. Οι γονείς του είχαν κατέβει στη λίμνη να βρουν τη νεράϊδα Μερόπη, δεύτερη ξαδέρφη της μαμάς του, για να την καλέσουν σε βραδιά απαγγελίας μύθων του Αισώπου.  Ο Μηνάς από παιδί απεχθάνονταν αυτές τις βραδιές, έλεγε πως όλο το δάσος μαζευόταν σπίτι τους και έκανε μνημόσυνο σε συγγενείς, προγόνους και αρχαία ξωτικά που ο Μηνάς μήτε τα ήξερε μήτε ήθελε να μάθει για τα κατορθώματά τους.

Το Δεκέμβριο οι λίμνες παγώνουν και δημιουργείται πυκνός αέρας από την υγρασία.  Σα σύννεφο που έπεσε από τον ουρανό και στάθηκε πάνω στη λίμνη.  Οι γονείς του Μηνά στην προσπάθειά τους να βρουν τη Μερόπη για να την καλέσουν στο … μνημόσυνο πάτησαν πάνω στην παγωμένη λίμνη, έσπασε ο πάγος και μιας και τα ξωτικά δε φημίζονται για τις ικανότητές τους στο κολύμπι, πνίγηκαν και οι δύο.  Έτσι ο Μηνάς έμεινε ορφανός μ’ένα θυμό για τη νεράιδα Μερόπη και ένα καημό για την ορφάνια του.

Read more...

Τα μάτια σου...

Συναντάς χιλιάδες μάτια.
Μερικά σε κοιτάζουν αφ’υψηλού.
Άλλα περιμένουν κάτι από σένα. Καμιά φορά να τους δείξεις το δρόμο… Καμιά φορά κοιτάζουν για να δουν θέατρο… καμιά φορά μήπως και μπουρδουκλωθείς…
Μερικά σε βλέπουν καλός, άλλα κακός.
Μερικά δεν σε βλέπουν με καλό μάτι… άλλα δεν θέλουν να σε δουν καν. Καθόλου. Δειλά, η μήπως αλαζονικά…
Δεν ένιωσες ποτέ να σε γδύνουν με τα μάτια; Η… να σε ματιάζουν;
Σίγουρα ναι… το ένιωσες.
Είναι και άλλα μάτια που τα έχεις κάνει να τρεμοπαίζουν από αγάπη… είναι μάτια που έκανες να δακρύζουν, άθελα σου…
Είναι και άλλα εκατομμύρια μάτια που δεν σε είδαν ποτέ…
Είναι και αυτά τα μάτια που σου χαμογελάνε από την πρώτη κιόλας στιγμή που σε είδαν. Αυτά που λάμπουν όταν συναντάνε τα δικά σου… Αυτά που σου μιλάνε χωρίς να πουν λέξη. Αυτά που τα καταλαβαίνεις με την πρώτη ματιά. Αυτά που γεννήθηκαν για να κοιτάζουν μέσα στην ψυχή σου.
Είδες λοιπόν, ότι δεν έχει νόημα να απογοητεύεσαι και να σκέπτεσαι αυτούς που σε κοιτάζουν με κακό μάτι… έτσι και αλλιώς ο κόσμος είναι γεμάτος με τέτοια μάτια…
Διότι υπάρχουν και αυτά τα μάτια που τα περίμενες μια ζωή…
Διότι αυτά τα μοναδικά μάτια που λάμπουν όταν σε βλέπουν και κάνουν τα δικά σου να χαμογελάνε, είναι ολόκληρος ο κόσμος σου.
Read more...

Το κορίτσι που ονειρευότανε το πέλαγος

Αυτό το κορίτσι ήξερε μόνο να χαϊδεύει..
Δεν έμαθε να σπρώχνει ποτέ τον άλλο παραπέρα, ακόμα κι όταν της έβαζε τρικλοποδιές.. Προτιμούσε να πέφτει εκείνη.
Προτιμούσε να βρέχεται, να γίνεται μούσκεμα, προκειμένου να σκεπάσει με το αδιάβροχό της αυτόν που στεκόταν δίπλα της..
Προτιμούσε να βασανίζεται, να κάθεται κατάχαμα και να ξεπαγιάζει, παρά να ζητήσει από τον άλλο να της δώσει πίσω την καρέκλα που της είχε αρπάξει..
Δεν έδειχνε ποτέ τη δύναμή της, για να μη φέρει σε δύσκολη θέση κανέναν..
Δεν τόλμησε ποτέ και για τίποτα να βάλει σε πρώτο πλάνο τον εαυτό της..
Σαν να είχε ενοχές για ό,τι στραβό υπάρχει σ' αυτό τον κόσμο..
Κι όχι βέβαια πως δεν έκανε όνειρα..
Όχι πως δεν περίμενε απ' τη ζωή να της προσφέρει δώρα.
Μόνο να...
Καθόταν εκεί στην ακρούλα και περίμενε...
Δεν έκανε καμιά κίνηση γιατί της φαινόταν προκλητική..
Κρατούσε ένα βότσαλο κι ονειρευόταν το πέλαγος...
Τίποτ' άλλο...
Αλκυόνη Παπαδάκη
Read more...
Subscribe to this RSS feed

Ακολούθησέ μας