Σφάλμα
  • JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 180
Menu
Greek English German Italian

Το Σκαλοχώρι Λέσβου


Παραδοσιακό χωριό, χτισμένο αμφιθεατρικά, με πετρόχτιστα σπίτια, λιθόστρωτους δρόμους και θέα στο Αιγαίο πέλαγος. Εδώ εδρεύει γυναικείος αγροτουριστικός συνεταιρισμός, που παρασκευάζει γλυκά κουταλιού, μαρμελάδες, ηδύποτα και ζυμαρικά. Επίνειο του Σκαλοχωρίου είναι το Καλό Λιμάνι, γραφικό φυσικό λιμανάκι με λίγα σπίτια.

Το Σκαλοχώρι έχει 600 περίπου κατοίκους και απέχει 58 χλμ. από την τη Μυτιλήνη. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια της ελιάς, ενώ παλαιότερα ασχολούνταν και με τη συλλογή βελανιδιών, την καπνοκαλλιέργεια και τη γεωργία (δημητριακά, κηπευτικά).

Οι οικονομικές αυτές ενασχολήσεις σε σχέση με τη γεωμορφολογία του εδάφους (μεγάλες κλίσεις, πέτρινοι όγκοι, λιγοστό χώμα, έλλειψη νερού τους θερινούς μήνες) ανάγκασαν τους ανθρώπους της, για να επιβιώσουν, να δημιουργήσουν κυρίως με την πέτρα πετρόχτιστα σπίτια, καλντερίμια, βρύσες, νερόμυλους, εκκλησιές, γεφύρια, στέρνες, γκιόλια, πεζούλες, σέτια, ντουβάρια και άλλα πολλά κατασκευάσματα που διαμορφώνουν και πλάθουν την χαρακτηριστική παραδοσιακή όψη του χωριού.

Read more...

Γιάννης Φωτιάδης... ο υψιπετής

Άρθρο του  Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη ( Ph.D.)

Γιος του γιατρού Βασίλη Φωτιάδη και της Φανής, το γένος Πασσαδέλλη, ευτύχησε να ζήσει στα πρώτα βήματα της εφηβείας του τη μεγάλη στιγμή της γενιάς του, την απελευθέρωση του νησιού μας απ’ τους Τούρκους το χειμώνα τού 1912. Ένα γεγονός που του χάραξε τη ζωή, το «είναι» του, τον ίδιο. Την ελευθερία του, όπως πολλοί άλλοι συνομήλικοί του, την πλήρωσε με 10 χρόνια πολεμικών αγώνων στη Μακεδονία και τη Μικρά Ασία. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, γυρίζει στο χωριό μας, τα τότε άσημα και τριτοκοσμικά Τελώνια, και οι συγχωριανοί του τού δίνουν την προεδρία της Κοινότητας.

Τα Τελώνια τότε, όπως ήταν φυσικό, τα χαρακτήριζε η υπανάπτυξη, η φτώχεια και η αγραμματοσύνη. Είναι χαρακτηριστικό να αναφερθεί ότι η ωραία πετροπελεκητή πλατεία του χωριού μας σήμερα (το σήμα κατατεθέν του) τότε διασχιζόταν από δύο λαγκάδια και στις όχθες τους έβοσκαν κάθε μορφής κατοικίδια (όρνιθες, χοιρίδια κ.λπ.). Το χειρότερο ήταν η κατάσταση των κατοίκων του, που δεισιδαιμονίες, άγνοια, φοβίες, εκμετάλλευση χειροτέρευαν τις συνθήκες ζωής μικρών, μεσηλίκων και γερόντων.

Read more...

Γνωρημία με τη Λιώτα (Λυγερή) Λέσβου

  • Published in Για τη Λέσβο

Ή Λιώτα. Το βρήκα γραμμένο και με τους δυο τρόπους. Αν και η επίσημη ονομασία του είναι Λυγερή. Ένας μικρός οικισμός που η απογραφή του 2011 δείχνει πως μένουν εκεί 43 κάτοικοι.  

Μας είχαν παινέψει την ταβέρνα του χωριού με τον μεγάλο πλάτανο μπροστά. Πραγματικά πολύ όμορφη θέση, ακόμα και μόνο για έναν καφέ αξίζει μια βόλτα μέχρις εκεί. Και πάμε και στο εκκλησάκι και μαθαίνουμε και την ιστορία πιο αναλυτικά: Η Λέσβος πολλές φορές είχε χρησιμοποιηθεί ως τόπος εξορίας. Αλλά για εξορία πολυτελείας. Για άρχοντες και πάνω. Μεταξύ των άλλων και για κάποια βυζαντινή βασιλοπούλα ονόματι Λυγερή (εξού και το όνομα του χωριού) που το μόνο κακό που είχε κάνει ήταν πως είχε λέπρα. Δύσκολη αρρώστια τότε, φάρμακα δεν υπήρχαν (μέχρι την σύγχρονη εποχή, τη δεκαετία του 50) κι η συνηθισμένη αντιμετώπιση ήταν η απομόνωση των πασχόντων. Αυτή ήταν κι η μοίρα της Λυγερής. Που ήταν μια νέα κοπέλα με μυαλό και μάτια όπως λέμε. Της άρεσε να γυρίζει πέρα δώθε στην περιοχή (εξού και Λιώτα, αυτή που λιέται, που γυρίζει δηλαδή σύμφωνα με την ντοπιολαλιά, μάλλον παρετυμολογία μου μυρίζεται εδώ) και να απολαμβάνει ό,τι της έμεινε: τη φύση.

Read more...
Subscribe to this RSS feed

Ακολούθησέ μας